ในค่ำคืนวันอาทิตย์ที่ดึกสงัด ภายนอกเงียบสงบ ผู้คนส่วนใหญ่ที่หลับใหลในที่นอนอันแสนอุ่น มีเพียงแต่ผมที่ว้าวุ่น ภายในใจอย่างไรบอกไม่ถูก...

การตัดใจนั้นยากกว่าการเริ่มรัก หลายเท่าทวีนัก เหตุก็เพราะ ความรักนั้น ค่อยๆ ก่อตัวจากการพัฒนาความสัมพันธ์อย่างค่อยเป็นค่อยไป แนบแน่นมากขึ้น จนกลายเป็น “รัก” หากแต่การตัดสัมพันธ์แบบปัจจุบันทันด่วนนั้น ยากแสนยากเกินกว่าจะทำใจได้ทัน...

วันนี้ของปีที่แล้ว นั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความระทม แต่ละวันนั้นชั่งยากสำหรับการผ่านพ้น ซึ่งผมจำเป็นต้องทำสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อให้หาย คลายเศร้าใจ และห้วงเวลาแบบนั้นกำลังจะมาเยือนผมอีกครา ซึ่งหากใครไม่เคย คงมิอาจจะเข้าถึงอารมณ์แบบผมในเวลานี้...

ในความรัก มีความ อาวรณ์ ซ่อนอยู่ และ ความ อาลัย เหล่านั้น ล้วนทำให้จิตใจฟุ่งซ่าน จนมิอาจสกัดกลั้นน้ำตาไว้ได้ ผมกำลังครุ่นคิดไปอย่างหยุดใจตนเองไม่ได้ว่า เหตุใดวันคืนเหล่านั้น ล้วนวนกลับมาหาผมอีกครั้งอย่างที่ผมไม่เคยจะทันตั้งตัว หรืออาจจะเป็นเพราะ ความเศร้าและตัวผมคือคู่ที่ถูกกำหนดมาให้พบเจอทุกครั้งหลังจากรอยยิ้มหรือ ...

โชคดีของผมที่สันจมูกมีสูงเกินพอที่จะกั้นน้ำตาจากข้างหนึ่งไม่ให้ไหลจากข้างหนึ่งมาเปียกหมอนได้ ไม่เช่นนั้น คงถึงคราวที่ต้องยกหมอนทั้งใบให้เป็นที่นอนหมา... จะว่าไปความเศร้าเหล่านี้ใช่ว่าผมจะไม่คุ้นเคย หากแต่พบเจอมาแล้วบ่อยครั้ง มากครั้งเสียจนรู้เท่าทัน ซึ่งผมเองก็คงลืมระลึกถึงมันจนกระทั่งมันมาเยือนอย่างในเวลานี้ และนั่นก็คือสิ่งที่เผาใจ ...

แต่เอาเถิด ทุกอย่างล้วนเป็นวงจรที่ไม่อาจหลีกหนีได้ ซึ่งความรักไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน หากแต่ถ้าเรามีความสุขทุกครั้งเมื่อเราคิดถึงคนที่เรารัก นั่นก็หมายความว่าเราไม่ได้สูญเสียคนรักไปเลย ...

ขอเวลาผมสักนิด เพราะผมอาจจะเคยชินกับความรู้สึกเดิมๆ อยู่ แต่นานๆ ไปผมจะค่อยๆ หายไปจากคุณเอง และเมื่อถึงเวลานั้นผมหวังว่าคุณก็คงจะสบายใจ ที่ไม่ต้องพบเจอผมอีก...

glow_up